Bir güz öğleden sonrasıydı. Şehrin ortasından geçen çayın kenarındaki banklardan birinde üç farklı insan yani üç farklı hayat oturuyordu.
Çayın rengi dünün aksine bugün daha koyu yeşildi. Güneş bugün kendini göstermediğinden mi bilinmez pek durgun akıyordu. Suya bakan ağaçların dalları hafiften kurumaya yüz tutmuş, yaprakları dökülmüştü. Dökülen bazı yapraklar usul usul çayın içerisinde kendine yol bulmuş suyun içerisindeki ördeklerin yanından geçerek gidiyordu. Gidiyordu ama varacağı yeri henüz bilmiyordu aynı benim gibi diye düşündü yıllardır aynı yerde çalışıp emeğinin karşılığını beklerken işten çıkarıldığını öğrenen orta yaşlı adam.
Bulutların arasından yavaştan kendini gösteren güneşin ışıkları çayın üzerine vurmuştu. Çayda gezen ördekler güneşin ışıkları ile sanki dans ediyorlardı. Küçük tur gemisinden beline kadar sarkmış çocuk ördeklere gülümseyerek elindeki simitten bir parça attı. Ördeklerin sevinç sesleri, teknenin arkada bıraktığı köpükler, çocuğun çığlıkları ve güneşin ışınları…Tüm bu ahenge midesindeki kelebekler ile eşlik ediyordu yarın evlenecek olan genç adam.
Çayın kenarında ağacın dallarının suya değdiği yerlerde suyun rengi daha koyuydu. Dallar suyun içindeki ördeklerin gezinme alanlarını daraltıyor fakat ördekler kendilerine bir yol bulup varmak istedikleri yere gidiyorlardı. Ağacın dalları ne suyun akmasına ne de ördeklerin yüzmesine engel olabilmişti. Biraz ötede suyun rengi berraklaşıyordu aynı evliliğim gibi diye mırıldandı spor giyinmesine rağmen koyu kırmızı rujuyla dikkat çeken kadın.
Aynı çayın kenarında o dakikalarda genç, yaşlı, çocuk, kadın, erkek, kedi, köpek, bebek daha birçok can geçti gitti. Herkes kendi duygusuna, kendi hikayesine göre değerlendirdi geçtiği yolları, duyduğu sesleri, gördüğü her şeyi…
Peki soruyorum şimdi size gerçek olan hangisi?
Kişisel Not : Hayatta tek bir gerçeğin olmadığını bilmemize rağmen sadece kendi doğrularımıza ne çok sarılıyoruz. Gerçekler değişir, canlılar değişir ve eninde sonunda her şey neye layıksa ona dönüşür.