“Sinan bu öpücüğün her şeyi mahvedeceğini biliyordu ama Lena ona uzun zamandır âşık olduğunu söyledikten sonra kendini onu öpmekten alıkoyamadı…”
Gökyüzünü aydınlatan dolunayın bir bulutun arkasına saklanmasına dakikalar kala aylar öncesinde yarım kalan cümlelerine dair kelimelerini bir bir söyledi ve yutkundu Lena. Gerçek tekti ama davranışlar kişiye ve duygulara göre değişkenlik gösterirdi. Susmuştu çünkü kendine bile itiraf edemediği bu gerçeği yüksek sesle söyleme cesaretini bulamamıştı. Eylemlerinin tutarsızlıkları, kaçışları ve susuşlarının sebebi şehrin sokaklarında anlam buldu. Merak duygusu aşka en yakın duygulardan biriydi. Merak ettiği her an Sinan’a daha yakınlaştı. Tanıdıkça daha çok sevdi zaten küçük prens bilen biri kötü olamazdı. Anlattı, dinledi bazen ise uzun uzun sustu…Susuşlar çoğalınca şarkılar girdi araya. Sustuklarını müzik fısıldadı kulağına. Ritim durunca kalbinin ritmini dinledi Lena işte o an duyduğu o tanıdık ritim her şeyi değiştirdi.
Tüm bu cümleleri biliyordu zaten Sinan. Farkında olmaması imkansızdı. Bilmediği ise uzaklaşmasının nedeniydi. Asla vazgeçmeyen inadına daha fazla karşı koyamamıştı Lena işte şimdi karşısında ona duymak ve bilmek istediklerini söylemişti. Dolunay bulutun arkasına girmiş şehir karanlığa bürünmüştü. Karanlığın bilinmezliğinde Sinan bir adım atıp Lena’yı öptü. Dolunay kendini saklayan küçük tek buluttan kurtulunca yaşanan tüm duygular aydınlandı. Her şey mahvolmuştu çünkü artık Sinan’ın bilmek istediği bir şey kalmamıştı. Şehrin sokakları birden kalabalıklaştı. Çocukların çığlıkları, köpek havlaması, korna sesleri, yaprak hışırtıları arasında birbirlerini kaybettiler.
Lena çığlık atarak uyandığında dolunayın ışığı perdenin arkasından odaya sızıyordu. Yatağının yanındaki çalar saate baktı saat henüz gece üçtü. Derin bir nefes aldı. Sadece rüyaydı. Mahvolmuş bir rüyaydı sadece.
Kişisel Not : Yaratıcı atölyenin hikayenin devamını sen yaz etkinliğinde verdiği ilk cümlenin devamı benden…
Uzun zaman sonra yeniden kısa hikaye yazmak iyi geldi 🙂