Bir hikâye nerde başlarsa döner dolaşır orda bitermiş.
Benim hikayem ise tek bir yerde başlayıp o yerde bitmeyenlerden.
Ve de benim hikayem; sonsuz bir gökyüzü asi bir deniz misali görülen tüm mavi tonlarında saklı.
Yazmaya devam edilen hikayemin otuzlar kısmına gelindi. Yer olarak şimdilik Akçay’a karar verilse bile Eskişehir’e olan bağım baki çünkü mutluluk denince akla hemen onun adı geliyor 😊
Bu yazıyı yazmamın nedeni yeni bir ev, yeni bir soyadı, yeni bir hayat, yeni bir ben ile geçmişe nokta koyuyorum değil tabi ki zaten beni tanıyan herkes bu cümlenin başlangıcını okurken bile ne diyor bu der. Aksine bu yazı hikayemin tüm kahramanlarına kocaman bir teşekkür yazısı. Dün kurulan masanın üzerinde, henüz kendimi ait hissetmediğim evin mutfağında kuş sesleri eşliğinde bu satırları yazabiliyorsam bunda hayatıma dokunan herkesin bir katkısı olduğuna inanıyorum. Yaşanan hiçbir şey bir önceki ile bağımsız, Hiçbir insan ise başka bir insana tamamen yabancı değil. Adına kelebek etkisi ya da başka bir şey deyin ama tek bir anıyı ya da sadece selam verdiğim tek bir kişiyi bile bu hikâyeden çıkarmış olsam şu an kim bilir nerede nasıl cümleler yazıyor olacaktım. Daha iyi mi olurdu ya da daha kötü mü bilemem ama şu an olduğum yerden mutluyum onu biliyorum.
İşte bu yüzden şu an benimle aynı yolu yürüyenler, farklı yoldan devam edenler, uzakta olsa dahi bir kelimesi ile yetenler, o en parlak yıldızdakiler, aynı ritimde buluştuklarım, bir yudum kahvede söyleştiklerim, kahkahalarımızın karıştıkları, hüzünlerin en dibini yaşadıklarım, yola çıktıklarım, yolda karşılaştıklarım, sırtımı dayadıklarım, omuzlarında ağladıklarım, bir türlü kaynaşamadıklarım, büyüklerim, küçüklerim, ailem, sarılmaya doyamadıklarım, eski aşklarım, çocukluğum, ergenliğim, bugünüm ve diğerleri… Minnettarım hepinize.
Değişen ve değiştirdiğim hayatlara sevgiyle…
Tuçe.