Günler, haftalar, aylar…Takvimden her gün yeni bir umut gidiyor. Sabır tükeniyor. Tükenmiş hissediyoruz ve de yorgun. Geçmişe bağımlı olan, geçmişle beslenen bizler yarına değil düne daha çok özlem duyar olduk. Yapabileceğimiz her şey bitmiş, bir mevsim değişmiş ve bizler hala bekliyoruz. Ve de mutlu olduğumuz, birlik beraberlik içinde sevgi ve kucaklaşmanın yaşandığı bayramımızda elimizden alınınca daha bir çaresiz hissettik kendimizi.
Umutlu günler biraz uzakta gibi görünse dahi çok yakında tutacağız, biraz daha sabır! İnanıyorum ki bu günlerde bitecek. Hüzünlü güzel şarkılar gibi anacağımız bu günleri ilerde hey gidi hey diyerek anlatmak ve anmak için koyacağız kutularımıza. İnsanız çünkü unutmuyoruz ama alışıyoruz her yeni başlangıca.
Ailemden uzakta geçirdiğim bir bayram bu şeker bayramı…İki odalı çok sevdiğim kutu gibi evimden artık nefret edecek derecedeyim. Yaklaşık üç ay oldu ve yalnızlığı seven ben bile artık kendime dayanamayacak noktaya geldim. Özlediğim o kadar çok şey var ki ama bu buraya sadece bayram özlemine dair olanları bırakıyorum…
Varlığını bildiğim ve kaybedince anladığım özlediğim gerçekler;
☆ Ananemin her arife akşamı yemekten sonra söylediği iki cümle “seneye de görmek nasip olur inşallah” ve “hadi sırayla arife suyu dökünün.” Hayatta olsaydı bu sene ise kesinlikle “iyi olsunlar da gelmesinler” cümlesini kurardı.
☆ Bayram sabahı erkenden kaldıran ananeme, büyükbabamın” küçük o daha uyusun bırak” demesi. Bir ailede asla büyümemek ne demek biliyorum iki yıldır bu da duyamadığım bir cümle.
☆ Yengoş ile kime daha çok bayram mesajı geldi diye yarışmamız. Bunu neden yaptığımızı hala bilmiyorum ama çok eğlendiğim kesin.
☆ Dayıma araba sürmek için her bayramda yalvarıp sonucunda asla beni çalıştırmaması sonucu küsüp nasıl olduğunu hatırlamadığım şekilde barışmamız.
☆ Zeki abi ile yaptığımız şarkı düetleri sonunda büyükbabamın beni tutması fakat diğer tüm aile üyelerinin başka odaya gitmesi.
☆ Annemin sarılıp hala minicikmişim gibi beni sevmesi, yemekleri, kahvesi ve bayramın son günü bunu da götür şunu da diye valiz hazırlama kavgalarımız.
☆ Ve Alicim Efecim…Sana dair herşey.
Bu bayram ne çok şeyi aynı anda özledim görüntülü konuşurken ama en çok yıldızdakileri…
Sinop Eskişehir Bursa…şehirlerarası aile bayramlaşmamızda bunların hiçbiri olmadı evet ama Efe ile yine kavga edip barıştık. Ve de ailemizde artık yeni biri daha var Felix. O da tüm konuşma boyunca neden bilmiyorum hep benim olduğum ekranı gagalayıp durdu. Çok sevdiyse demek (ani hareket eden özellikle uçan şeylerden korktuğumu söylemiş miydim?) Ama onlar artık iki kişi Efelix. Gülü seven dikenine katlanır misali mecbur alışmam gerekecek…
Kişisel not: Değişmeyen hiçbir şey yok. Bugünlerde değişecek. Önemli olan sağlık!
Sağlıkla daha güzel bayramlara…