Benim dünyam evim…
Aslında evim dediğim ailemden diye isimlerini saydığım insanların hayatımdaki varlığını bir kez daha hatırlamış olmamdan kaynaklanıyor. Bu var olma sahip olmakla değil değerle vermekle yani sevmekle ilgili. Sevmek ise benim için nesnelere yüklediğimiz anlamlar kadar basite indirgeyeceğim bir eylem değil işte bu nedenle insanlara o kadar basit anlamlar yüklemiyorum. Hal böyle olunca sahiplenmek yerine tercihlerine saygı duyup olmak istedikleri yerde olduklarında dahi sevmekten vazgeçmiyorum…
Evler şehirlerle beraber değişir. Kimi zaman penceresinden yosun kokusu duyarsın kimi zaman ise bahçesindeki turuncu meyvelerin tadına doyamazsın. Yıkılır kimi zaman fakat yeniden inşa edersin. Çok fazla kayıp verirsin belki ama sonucu gördüğünde bunun içinmiş demek ki diye iç geçirirsin. Tavanı akar, su basar, eskir, kırılır dökülür bazı eşyalar… Fakat onarır, değiştirir, boyarsın…Zamanla beraber anılara yolculuk yaparken evlerin ne çok değiştiğini görürsün. Fakat değişime rağmen yanı başında olan, uzaktan sesini duyuran, bir küçük kelime ile çiçekler açtıran, dinleyip teselli eden, çok fazla yorulduğunda elinden tutup destek olan, kahkahalar attıran, huzur veren, güvendiğin, nerede olduğu önemli olmaksızın adı kalbimi attıran yani siz…Evim…Ailem…
Kişisel not: Dünya bir gemiyse ben bu gemiden sizlerle mutlu ineceğim. İyi ki varsınız evet evet “siz…”