Merhaba minik kuşum ,
Bu sana ilk mektubum ve emin olabilirsin son olmayacak…sana senin dünyaya geleceğini öğrendiğim andan itibaren içimdeki tarifsiz heyecanı mutluluğu ve korkuları yazarken aynı zamanda kendimi ve anneni de zamanı geldikçe anlatacağım…Seni henüz göremedim çünkü bu dünya denen gezegende her zaman istediğin yerde sevdiklerinle beraber yaşayamıyorsun gün geliyor kendi ayakların üzerinde durman gerekiyor ama biliyorsun ki sevdiğin insanların varlığı ile aslında ayakta duruyorsun onların sevgisi ile güçleniyorsun…İşte bu yüzden şimdilik annenden gelen haberlerin ve resimlerin ile idare ediyorum ki öğrendiğim kadarıyla genellikle uyuyorsun ya da ağlıyorsun sanırım annene çekeceksin…Ama eminim bi gülmeyi öğrensen çokta güzel gülersin…
Büyüdükçe beni tanıdıkça “bu çatlak teyzoşumu çok seviyorum ben” cümlesini kuracağından şüphem yok …Evet ben senin teyzenim kan bağıyla değil can bağıyla bağlıyım annene ve artık senin minik kalbine de…çok mükemmel biri değilim hatta bir çok hatalar yaptım ve yapıyorum fakat böyleyim hatalar yaparak öğreniyorum ben oluyorum …Aklıma koyduğunu yapan biraz deli ortası olmayan her şeyi uçlarda yaşayan ve büyümeye inat eden biriyim ama sevdim mi çok güzel severim buna şahit olmaya hazır mısın?…
Sana söz ben her zaman “iyi ki “ ve “keşke” dediğin tüm anlarında tüm kalbimle yanında olacağım …umarım sana sunulan kaderi değil kendi hayat hikayeni yaşarsın miniğim…
Buarada göbek adını ben koydum annen göbeğine üflesin 😅 😍😘