Vazgeçmek ve emek vermek …
iki ayrı kavram iki ayrı eylem iki zıt duygu …insan emek verdiğinden vazgeçer mi ya da vazgeçeceği bir şey için emek harcamaya değer mi?..
İnanmak ve de umut etmekle doğru orantılı aslında bu birbirinden ayrı gibi görünen iki duygu yüklü kelime…inandığın ve de umudunun olduğu her şey için emek verirsin ve bir gün umudun tükenir artık inancın kalmazsa emek vermekten vazgeçersin … Peki ya umut biter mi?..
Öldü derken tomurcuklar açması bitti derken yeniden başlamak gibi…nefes alıyorsan umut hep var bu yüzden yaşadığımız sürece güzel şeyler hep olacak bunu sanırım artık yaşamıyor atayım ben bunu diye düşündüğüm geçen sene doğum günümde annemin bana aldığı orkidenin küçücük tomurcuklar verdiğini gördüğünde bir kez daha kendime hatırlattım…
yaşamak da aslında inanmakla bir bütün değil mi
İnanmadığını yaşayamaz insan
İnanmadığının koşmaz peşinde
Bir tomurcuğun büyüyüp yeşereceğine
Kurumaya yüz tutmuş bir ağacın köklerinden yeniden doğacağına inanmak
Ve Sevmek
Değeceğine İnanmakla
Yolun sonu nereye varırsa varsın onu hep iyi ile anacağına inanmak
Nefes aldığın her saniyeyi bir mucizeye çeviren ve kapı eşiğinde güzel günlerin umuduyla bekletende hep aynı eylem
Her şey inanmakla ilgili aslında…
VaZgeçme emek vermeye değer her şeyin güzel olacağı inancı ile her güne merhaba de…
umut hep var..