Bir Kadınım Ben

“Bir kadınım ben ve insan kadın olunca
her şeyi unutur yüreğinin içindekinden başka…”

Her okuduğumda Lale Müldür’e ait bu dizelerde kendimi buluyorum.Bir kadın hayatı boyunca birçok şeyi unutur ya da unutmak istediği için unuttuğunu sanır ama kalbinin ona fısıldadığı hiçbir şeyi unutmaz ve öyledir ki bazen çığlık atar içindeki o fısıltılar…
Ben hayatımda yaşadığım, yaptığım, hissettiğim hiçbir olayı ve duyguyu unutmam. Öyle bir hafızam var ki bazen bir müzik, bazen bir koku ya da ses bazen de bir kelime o güne götürüp beni, yeniden her anıyla yaşatır o zamanı. İşte bu yüzdendir ki bugünümden çok geçmişime aitim. Geleceğim ne olacak bilmiyorum ama bugünümü yaşarken hala geçmişimin anılarını taşıyorum. Bundan muzdarip miyim diye sorduğumda kendime aldığım cevap beni şaşırtmıyor çünkü ben geçmişi unutup hayatımı yaşamaya çalışırken aslında bugün bu kadar güçlü bir kadın olmamı sağlayan geçmişimden beslendiğimi biliyorum. Sadece değişiyor duygularım. Kızmıyorum o günlere, küsmüyorum, kin beslemiyorum, nefret etmiyorum bazı anlarımdan ve kişilerden. Garip ama özlüyorum. Bazı zamanlar konuşup tek tek affediyorum beni kıranları. Teşekkür edip her birine ayrı ayrı sarılıyorum. Siz olmasaydınız ben” ben” olmazdım diyorum ve kocaman gülümsüyorum. İşte o zaman fark ediyorum gözlerindeki o şaşkın hüzünlü bakışı…
Sevdiğim insanlardan asla vazgeçmem. Kaybeden ben olmam çünkü bilirim ki sevgi emek ister ve sonunda hep kazanır. İşte bugünlerde bunun doğruluğuna bir kere daha şahit oldum. “Herkes kendine göre kazandı ama bu hikâyede biz kaybettik. Ben seni, sen beni. En çok buna üzüldüm” diyen kardeşime şunu söyledim “hayır biz kaybetmedik. Biz sadece bir süre ayrı kaldık. Ama hala kaldığımız yerden burada devam ediyoruz.”
Her şeyi unuttum yüreğimi dinledim çünkü ben bir kadınım ve de ben keçi inadı olan birinin ablasıyım…

Kişisel not: Az gittik uz gittik bir hikâyenin daha sonuna geldik. Fakat başka hayatlardan geçerken bir şekilde masumiyetlerimizi bıraktık.