Yalnızlığın tanımını yapmış herkes, kimi romanına önsöz kimi şarkısına nakarat, kimi şiirine mısra kimi resmine boya…
Ama herkes yapmış bir tanım bense hayatıma baş kahraman yaptım… Kahramanımın adını yalnızlık koydum…
Kalabalıklar arasında… Durmak bilmeyen koşuşturmaca içinde… Yoğun iş temposunda… Eğlenceli arkadaş ortamında… Sevgili ile en romantik dakikada… Sıcak bir aile ortamında… Tüm bu olayların o es verilen üç noktasında işte tam o noktada yalnızım ben… Çünkü kalbimde dolmayan
boşluklarla yaşıyorum, kimsenin doldurmaya gücü yetmediği ve asla doldurulmasına izin vermediğim …
gövdesine yaslanıp gölgesinde saklanabileceği bir çınarı olmayanlar her zaman güçlü ama daima çocuk kalacaktır…Ve o çocuk beraber hayallerini paylaştığı anılarına ortak ettiği kardeşiyle beraber çocukluğunun da bir kış sabahı gelen telefonla ellerinden kayıp gittiğine şahit olduysa işte o zaman artık sadece gülüşüne tanık olduğunuz tüm acılarını gamzelerin altında gizleyen bir kadın vardır karşınızda…
İşte o kadın bu yüZden bugün en hüzünlü kahkahaları atarken,en deli dolu aşkları yaşayıp en kaçınılmaz vedalara sebep olurken hep siyah ve beyazdır hikayeleri…ve bu hikayelerde değişmeyen tek gerçek ise fani dünyanın fani insanlarının fani sevgisine aldanarak geçen günlerde Sema’ya bakıp yıldızlara gülümsediği anlarda duyduğu çaresiz özlemdir…
Bir faniye göre değilsin sen
Ne kelebeğin zarafeti yaklaşır yanına
Ne yüce dağların ihtişamı
Bir fani için fazlasın sen
Dokunmaya güç yetmeyen
Görmek, görmek hayalle gerçek arasında
Bir fani değilsin sen
Bi fani gönülden bi fani gönüle
Çağlar boyu devam eden…
T.MA.A
Fani dünyada asla fani kalamayacak kadar ölümsüz ve ebedi olan duygularını içinde barındıran, sevgiyi iliklerinde hisseden sen sevgili yazarı bu anlamlı yazın için kutluyorum. Sema’ya baktığında yalnız olmadığını düşünmeni istiyorum senden. O öyle isterdi…
Çok teşekkür ederim …her zaman destek olduğun için …