Kalanlar

Kapının önünde herkesin çığlıkları gözyaşlarıyla öylece kaldığım anda karşıda görmüştüm lisenin o arka sırasında başlayan dostumu yıllar sonra yeniden…

Annem nereye dediğinde karşıya geçcem gelmiş dedim. Kadın o kadar korktu ki hayal görüyorum diye kim geldi kim diye bağırdı çünkü o kadar şey olmuştu bir damla göz yaşı dahi dökmemiştim. Tek istediğim yanına gidip sarılmaktı. Ama annem öyle bir tutmuştu ki adım atmama izin vermiyordu o sırada arkadaşım yanımdan “Figen teyze arkadaşı sanırım karşıda bekliyor bırak ben götüreyim” dedi. Ortak acıları paylaşmanın en etkili yolu sevinçler gibi konuşmak değil aslında sarılmaktır. Milyonlarca kelime söylersiniz ama bazen içinizdeki duyguları anlatamazsınız ama sarılmak öyle değil iki kalbin birbirini açıkça anlamasıdır. Ve o an Soner’e sarıldığımda tüm anılarımız tüm duygular ve hissettiğim her şey bir damla yaş şeklinde düştü gözümden gün bir kere daha anladım ki mesafelerin bir önemi yok evet belki iki sene beraber okumuştuk ama aramıza giren şehirler bizim bağımızı hiç koparmamıştı. Her insan böyle dostlukları bulamıyor bu kadar şanslı olamıyor.
Dün haberi duyduğumda gözümde yıllar öncesinden başlayıp yaşadığımız tüm anılar canlandı. Ve yanında olup sarılma sırası bendeydi. Çünkü insanın kardeşini kaybetmesinin ne demek olduğunu en iyi bilen insanlardan biriydim ben. Hayatın karşısında en çaresiz kaldığımız bu anda bir de yasaklardan dolayı elinden gelebilecek olan tek şeyi de yapamıyor olmak tarifi zor bir duygu. Üzgünüm hatta bu kelimeden daha fazlası. Çünkü Fuat abi benim de abimdi. Ben de o ailenin küçük kızıydım. Biz Soner evlenirken kız almaya üç kardeş gittik. Hayatın adaletsizliğini artık biliyoruz ama bir şey yapamıyoruz. Şu an olmam gereken yerden uzakta sadece anılara tutunuyorum biliyorum ki Fuat abimde artık o en parlak yıldızdan gülümsüyor. Kalanlara ise bunu kabullenmek düşüyor. Dünya dönerken alışmıyoruz aslında sadece biçare özlüyoruz…